سرخی غروب آفتاب

از آتش خورشید و

رنج مجنون و آه دل فرهاد نیست

سرخی غروب آفتاب

از سرخی و جزغاله شدن عقله

که

تو آتیش عشق میسوزه

همچون سوسکی که رو لبخند مونالیزا

عشق بازی میکنه

با سبد گلی که داده بودی

و عطری که از توگرفته بود

بوییدم

انگاردیروز بود

بهار رفتنت

و من

که تا کنار وضوخانه

به دنبال تودویدم

وقتی آب بوسه میزد بر لبانت

و لمس میکرد دستهایت را

و در آغوش کشید تو را

دیگر چگونه میخواهی به رنگ ، ایمان داشته باشم!

همیشه میان باد و پاییز فاصله بوده است

مثل جان من و جان تو

اینگونه میآندیشم در پنجشنبه ای که

شب زفاف من است و عقل سرخ .

شعری از زنده یاد حسن پناهی

تاثیری زیاد بر من گذاشت

و مایه الهام من بود

                          دارم میمیرم

        برای آلبومی به همین نام از راجر واترز

                      ژوزه ساراماگو!!!

در تاریکی کافی شاپ

    خلوت ماشین

     لمس میکنند

   . . .

کی بود که گفت " ما در پیاله عکس رخ یار دیده ایم"؟

ما که هر چه گشتیم چیزی جز

    رخوت

              نکبت

                      و

                           دروغ

ندیدیم .!

عشق های مبتذل

جماعتی پی گوشت

جماعتی پی گوشت!!!